- Dzień dobry, księżniczko...Lub raczej dobry wieczór. Przespałaś cały dzień, złotko.
Szum wydychanego dymu.
Miała na sobie czerwoną sukienkę. Jej makijaż, jeszcze wczoraj wywołujący uginanie się męskich kolan, dziś już tylko oszpecał jej młodziutką buzię. Chciała odwrócic się w stronę damskiego głosu, uniosła więc lekko swoje ciało, jednak nie dała rady. Z impetem uderzyła ciężką głową spowrotem w cudownie miękką poduszkę, która zamortyzowała zderzenie.
- Wyglądasz tragicznie - zaśmiała się kobieta - Zbieraj się, on zaraz wróci.
Podjęła jeszcze jedną próbę. Wsparła się na rękach i osiągnęła pozycję siedzącą. Ramiączko od sukienki zwisało swobodnie na jej ramieniu, odsłaniając lewą pierś. Chciała się odezwac, zapytac, gdzie jest, kim jest siedząca przed nią osoba i przede wszystkim skąd się tutaj wzięła, ale wydała z siebie tylko cichy, ochrypły jęk. Przypomniał się jej dziwny sen, który wciąż jeszcze mieszał się z rzeczywistością i wtedy całkiem straciła poczucie pewności, co się wokół niej dzieje.
- Napij się, dobrze ci zrobi - usłyszała i posłusznie sięgnęła ręką po płyn w kieliszku po winie, mając nadzieję, że to tylko woda - Masz na imię Weronika, tak?
Skinęła w odpowiedzi głową i wzięła łyk. Cztery, ogromne łyki.
- Wczoraj właśnie tak mi ciebie przedstawił ten facet. Nie wiem, skąd go znasz, ale jest niezły. Jesteście razem?
- Nie - to wszystko, na co było ją stac.
- To dobrze, nie wygląda mi na zbyt zaufanego. Ale w tych sprawach...Nie pamiętam, kiedy ostatnio przeżyłam taki orgazm - zaciągnęła się papierosem, a przez głowę przeleciały jej wspomnienia minionej nocy. - Więcej wody?
Miała na imię Joanna. Po roku depresji, którą dostała w prezencie na ósmą rocznicę ślubu od jej (byłego już) męża, postanowiła szalec tak, jak za czasów swoich nastu lat. Czasów seksu, dragów i rock and rolla.
Była już trzydziestolenią, dojrzałą kobietą, jednak nic tak nie działa na psychikę, jak złamane serce - niezależnie od wieku. Po dziesięciu latach cudownego związku i ośmiu latach wzorowego małżeństwa, znalazła Pawła w łóżku z koleżanką z pracy. Oczywiście, podobno to wcale nie było tak, jak myślała, a jej oczy przedstawiły jej obraz absolutnie fikcyjny, mimo to kazała mu natychmiast zabierac swoje rzeczy i nie wracac nigdy więcej. Później tego żałowala, bo przecież każdemu zdarza się popełniac błędy, jednak Paweł - jako wzorowy mąż - posłuchał żony i zniknął raz na zawsze. Joanna codziennie po pracy wracała do domu i przepłakiwała całą noc, zastanawiając się, co zrobiła źle. Po miesiącach kalkulacji wyszło jej czarno na białym, że jedynym błędem było to, że nigdy, przenigdy go nie zawiodła.
Któregoś pięknego dnia postanowiła więc zawieśc cały świat, zaczynając od samej siebie.
